logo-gk_poprawione

P_gminaEvenio

Wojskowi patroni naszych ulic

 JAN B I A Ł E K 1 9 1 6 – 1 9 4 2 s. Michała i Anny.

MIESZKANIEC GÓRY KALWARII. NAUCZYCIEL.
Po klęsce wrześniowej 1939 r. i powrocie do domu zorganizował, wspólnie z kolegami, oddział konspiracyjny Komenda Obrońców Polski. Od października 1939 r występował pod pseudonimem „KOS”. Wspólnie z innymi członkami oddziału gromadzili broń i amunicję, która pozostała po walkach wrześniowych 1939 r. Zorganizowano okazały magazyn środków walki w jednym z domów przy obecnej ul. Ks. Sajny. Prowadził kolportaż prasy podziemnej przeznaczonej dla Polaków i oddzielnie dla żołnierzy niemieckich stacjonujących w mieście. Oddział prowadził wywiad o siłach niemieckich i dokonał kilku akcji dywersyjnych. W pierwszą rocznicę napaści niemieckiej na Polskę -1 września 1940 r. - zorganizował akcję zerwania flagi hitlerowskiej z Ratusza.
Na skutek donosu aresztowany przez gestapo 22 listopada 1941 r. i osadzony na Pawiaku.
Po bestialskich przesłuchaniach i torturach wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz skąd w lutym 1942 r. przeniesiony do Mauthausen i tam zamordowany
12 października tegoż roku. Przeżył 26 lat. 
 
 
 
 
L E O P O L D O K U L I C K I „ NIEDŹWIADEK”
1 8 9 8 - 19 4 6
G E N E R A Ł B R Y G A D Y W P
Członek organizacji niepodległościowych i legionista – 1914 – 1917. Aktywny działacz Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1918 r, w Wojsku Polskim zweryfikowany w stopniu kapitana. Walczył w Legionach Polskich i wojnie polsko – bolszewickiej. Absolwent wyższej Szkoły Wojennej. Pełnił służbę na stanowiskach dowódczych i sztabowych. We wrześniu 1939 r. oficer Sztabu Głównego, jako pierwszy przyjmował meldunki o napaści wojsk niemieckich na Polskę,
Po kapitulacji Polski działacz konspiracyjny w Służbie Zwycięstwa Polski a następnie w Związku Walki Zbrojnej. Komendant obwodu lwowskiego pod okupacją sowiecką. W styczniu 1941 r aresztowany przez NKWD i więziony na Łubiance w Moskwie. Po interwencji gen Andersa uwolniony. Obejmuje stanowisko szefa sztabu armii generała Andersa, a następnie dowodzi 7 DP. Po ewakuacji na Bliski Wschód przeszkolony jako cichociemny i zrzucony do kraju. W tym dniu awansowany do stopnia generała brygady. W strukturach Armii Krajowej jest zastępcą i następcą komendanta generała „Bór” Komorowskiego. Jest głównym zwolennikiem walki o zdobycie władzy w Warszawie, przed wkroczeniem wojsk radzieckich. Po kapitulacji powstania, gdy Komenda Główna AK znalazła się w niewoli przejmuje obowiązki Komendanta Głównego AK. Wobec ofensywy Armii Czerwonej19 stycznia 1945 r. na dworcu głównym w Częstochowie rozwiązuje AK i zaleca jej żołnierzom ukrycie broni i pozostanie w konspiracji. Pozostaje w strukturach konspiracyjnych utworzonej organizacji „NIE”. W marcu 1945 podstępnie uwięziony przez NKWD i wraz 15 członkami władz konspiracyjnych i przewieziony do Moskwy. W „Procesie Szesnastu” skazany za działalność antyradziecką na 10 lat więzienia. 24 grudnia 1946 umiera w celi więziennej. Prawdopodobnie zostaje zamordowany. Żył 48 lat.
 
 
 
J Ó Z E F K L E M E N S P I Ł S U D S K I s. Józefa i Marii z Billewiczów
1 8 6 7 – 1 9 3 5
P I E R W S Z Y M A R S Z A Ł E K P O L S K I
Wychowywany w duchu głębokiego patriotyzmu, konspirator w czasach studenckich, więzień caratu i zesłaniec syberyjski. Działacz Polskiej Partii Socjalistycznej. Organizator bojówek partyjnych i kilku akcji bojowych. Inspirator powstania wielu organizacji niepodległościowych. Stworzył system szkolenia wojskowego przygotowującego kadry dowódcze dla przyszłej Armii Polskiej. Twórca Legionów Polskich - dowódca 1 Brygady. Brygadier. Uczestnik walk Legionów Polskich. Konstruktor odzyskania niepodległości Polski w 1918 roku. Polityk. Naczelnik Państwa 1918 – 1922. Twórca koncepcji federacji państw sąsiedzkich, której nie udało Mu się dokończyć. Naczelny Wódz Armii Polskiej od listopada 1918 r. Organizator wyprawy wschodniej i zdobycia Kijowa – 1919r. Pogromca wojsk bolszewickich w Bitwie Warszawskiej – sierpień 1920 r - poprzez wyprowadzenie kontruderzenia z nad Wieprza.
Twórca zwycięstwa Polaków nad Niemnem. Polityk. Dwukrotny premier rządu. Minister Spraw Wojskowych. Samotnik polityczny w Sulejówku. Organizator zamachu majowego w 1926 roku i twórca rządów sanacji. Żył lat 68.
Uznawany za jedną z najważniejszych osobistości politycznych Polski. 
 
 
 
 
R O W E C K I S T E F A N P A W E Ł s Stefana i Zofii z Chrzanowskich
1 8 9 5 - 1 9 4 4
G E N E R A Ł D Y W I Z J I W P K O M E N D A N T G Ł Ó W N Y A K
W okresie młodości organizator i komendant pierwszego tajnego zespołu skautowego w Piotrkowie Trybunalskim. Podczas studiów w Warszawie członek Polskich Drużyn Strzeleckich. Ukończył kurs podoficerski w Rabce a następnie kurs oficerski w Nowym Sączu. Od 1914 r w Legionach Polskich, w których walczył podczas I wojny Światowej. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie k. Zegrza. W lutym 1918 roku wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej przy armii niemieckiej.
Absolwent Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W latach 1930 – 1935 dowodził 55 pułkiem piechoty w Lesznie. W listopadzie 1935 r powierzono mu dowodzenia Brygadą KOP „POLESIE” a w lipcu 1938 r. został dowódcą piechoty dywizyjnej
2 DP Legionów w Kielcach. Od czerwca 1939 r organizuje Warszawską Brygadę Pancerno – Motorową, którą dowodzi w obronie środkowej Wisły i pod Tomaszowem Mazowieckim. Po kapitulacji uniknął niewoli i powrócił do Warszawy. W październiku 1939 r został zastępcą komendanta Służby Zwycięstwu Polski. W maju 1940 mianowany generałem brygady WP. W czerwcu tego roku wyznaczony na komendanta głównego Związku Walki Zbrojnej całego obszaru Polski pod okupacją niemiecką.
Był twórcą Armii Krajowej jako Siły Zbrojnej Polskiego Państwa Podziemnego i jej komendantem głównym. Usilnie poszukiwany przez Niemców. NKWD już penetrowało środowisko Komendy Głównej. Zdradzony przez agentów gestapo usytuowanych w wywiadzie AK. Aresztowany 30 czerwca 1943 r. i osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen jako więzień honorowy. Po wybuchu Powstania Warszawskiego zamordowany nocą ½ sierpnia 1944r. Żył 49 lat .Jest patronem wielu szkół i ulic. 
 
 
 
 
W Ł A D Y S Ł A W S I K O R S K I - G E N E R A Ł B R O N I
1 8 8 1 - 1 9 4 3
N A C Z E L N Y W Ó D Z P O L S K I C H S I Ł Z B R O J N Y C H N A Z A C H O D Z I E
P R E M I E R R Z Ą D U R P N A U C H O D Ź S T W I E
Założyciel i członek wielu organizacji niepodległościowych przed I wojną światową. Absolwent Politechniki Lwowskiej i austriackiej szkoły wojskowej. Żołnierz Legionów Polskich, w których walczył na stanowiskach dowódczych. Od 1918 r w Wojsku Polskim na stanowiskach sztabowych. Wybitny dowódca armii w wojnie polsko – bolszewickiej 1920 r. W II RP zajmował wysokie stanowiska wojskowe i polityczne – szef Sztabu Generalnego WP, Główny Inspektor Piechoty, dowódca Okręgu Korpusu we Lwowie.. Podczas zamachu majowego w 1926 r zachował neutralność i nie skierował wojsk do Warszawy. Skonfliktowany z Piłsudskim - odwołany w marcu 1928 r. ze stanowiska dowódcy korpusu, uzyskał status generała do dyspozycji. Ukończył Szkołę Wojenną we Francji. W sierpniu 1939 r domagał się przydziału do jednostki frontowej – nie uzyskał. Przez Rumunię dotarł do Francji. Prezydent RP powierzył mu misję tworzenia rządu. Po klęsce Francji wraz z rządem ewakuował się do Wielkiej Brytanii. W grudniu 1940 mianowany generałem broni. Zwolennik porozumienia ze Związkiem Radzieckim, podpisał układ ze Stalinem i uzgodnił warunki tworzenie Armii Polskiej w ZSRR pod dowództwem generała Władysława ANDERSA. Uratował ok. 120 tyś Polaków. Przeciwnik jakichkolwiek zmian wschodnich granic Polski po wojnie, co pogarszało stosunki ze Stalinem. Po ujawnieniu zbrodni katyńskiej domagał się śledztwa Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Został oskarżony przez sowietów o współpracę z Niemcami. Stalin zerwał układy z polskimi władzami na emigracji. Zginął 4 lipca 1943 r w katastrofie lotniczej w Gibraltarze. Pochowany na cmentarzu lotników w Newark koło Nothingham. W 1993 r ciało sprowadzono do Polski i 17 września złożono krypcie na Wawelu. Żył 62 lata. 
 
 
 
 
T A D E U S Z K O Ś C I U S Z K O herbu „R O C H III”
1 7 4 6 - 1 8 1 7
G E N E R A Ł W O J S K P O L S K I C H I A M E R Y K A Ń S K I C H
N A J W Y Ż S Z Y N A C Z E L N I K S I Ł Y Z B R O J N E J N A R O D O W E J
Urodził się w rodzinie szlacheckiej. Nauki pobierał w Korpusie Kadetów Szkoły Rycerskiej w Warszawie. Wykazywał nieprzeciętne zdolności. Szkołę ukończył w stopniu kapitana. Wyjechał do Francji celem kontynuowania nauki. Ze względów finansowych uczył się sam i uczęszczał na wykłady profesorów ze szkół wojskowych. Po I rozbiorze Polski powrócił do kraju i wstąpił do wojska polskiego.
Ponownie wyjeżdża i angażuje się w walkę o niepodległość Narodu Amerykańskiego. Zasłynął fortyfikacjami Filadelfii i innych obozów wojskowych. W uznaniu zasług 13 października 1783 r. mianowany generałem armii amerykańskiej. W sierpniu następnego roku wraca do Polski i osiada w majątku rodzinnym. W 1789 r mianowany przez króla generałem majorem Wojsk Koronnych. Uczestniczy w bitwie pod Zieleńcami – udekorowany orderem Virtuti Militari. 24 marca 1794 r. składa słynną przysięgę na Rynku Krakowskim i obejmuje dowództwo Insurekcji. Dowodzi w zwycięskiej bitwie pod Racławicami. Walcząc pod Maciejowicami zostaje ranny i ujęty do niewoli. Osadzony w Twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu. Uwolniony po dwóch latach opuszcza kraj i pozostaje na emigracji. Umiera 15 października 1817 r w Solurze w Szwajcarii. Żył 71 lat. W 1818r, zwłoki sprowadzono do kraju i złożono w krypcie św. Leonarda Katedry Wawelskiej.
 
 
 
 
 
 
 
 
K A Z I M I E R Z P U Ł A S K I h. Ś l e p o w r o n
1 7 4 5 – 1 7 7 9
G E N E R A Ł K A W A L E R I I A R M I I A M E R Y K A Ń S K I E J
Urodził się w Warszawie, dzieciństwo spędził w dworku Winiary k. Warki. Nauki pobierał w szkole w Warce, a następnie w szkole księży teatynów w Warszawie. Jeden z założycieli Konfederacji Barskiej i dowódca jej wojsk. Walczył z wojskami rosyjskimi w wielu bitwach. W 1768 przez dwa tygodnie bronił się w warownym klasztorze Berdyczowa. Dowodził w bitwie pod Orzechowem w listopadzie 1768 r. przeciw wojskom Suworowa. W 1769 bronił Okopów Świętej Trójcy. Bronił Krakowa i Jasnej Góry. Ranny w bitwie pod Rogami k. Krosna, przebił się na Litwę i Ruś wzniecając powstanie antyrosyjskie. Wybitny żołnierz w polityce miał mniej szczęścia. Podjął się organizacji porwania króla Stanisława Poniatowskiego i za to skazany zaocznie na śmierć. Po upadku Konfederacji Barskiej musiał uchodzić z kraju przez Turcję i Francję, nigdzie nie znajdując oparcia. Przygarnęła Go Ameryka. W randze generała brygady Armii Kontynentalnej walczył pod rozkazami Jerzego Waszyngtona, któremu uratował życie w bitwie pod Brandwine. Mianowany generałem kawalerii zorganizował legion kawalerii, z którym odniósł wiele zwycięstw. Nazwano Go Ojcem kawalerii amerykańskiej. Ranny 11 listopada w bitwie pod Savannach zmarł i tam został pochowany. Żył 34 lata. 
7 października 2009 r, Senat RP jednogłośnie podjął uchwałę w sprawie uczczenia pamięci generała Kazimierza Pułaskiego bohatera Rzeczypospolitej Polskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki,
w 230. rocznicę śmierci.
 
 
 
J A N  K I L I Ń S K I
1 7 6 0 – 1 8 1 9
P U Ł K O W N I K W O J S K P O W S T A N I A K O Ś C I U S Z K O W S K I E G O
 
Do Warszawy przybył w roku 1780, w 1788 roku uzyskał tytuł mistrza szewskiego. Był członkiem Związku Rewolucyjnego. W dniach 17 (Wielki Czwartek) i 18 kwietnia 1794, w czasie insurekcji warszawskiej stanął na czele ludu. Po dwóch dniach walk z silnym garnizonem rosyjskim, dowodzonym przez Osipa Igelströma, oswobodzono stolicę. 19 kwietnia insurekcja przyłączyła się do powstania kościuszkowskiego i uznała Kościuszkę za Najwyższego Naczelnika Siły Zbrojnej Narodowej. Władzę przejęła Rada Zastępcza Tymczasowa, w skład której wszedł także Kiliński. 28 czerwca 1794 roku Kiliński wysłał oddziały z Warszawy na front. 2 lipca 1794 został mianowany przez Kościuszkę pułkownikiem. Pod koniec powstania został pojmany przez Prusaków i wydany Rosjanom. Po wyjściu z więzienia w Twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu w 1796 zamieszkał w Wilnie, gdzie brał udział w konspiracji, za co został ponownie pojmany przez Rosjan i wywieziony w głąb Rosji. Po powrocie z niewoli nie angażował się w życie publiczne. Pisał pamiętniki (wyd. pośmiertnie w 2 tomach – 1830 i 1899). Został pochowany pod kościołem na warszawskich Powązkach, lecz jego mogiła została zniszczona w czasie przebudowy kościoła. Żył 59 lat.
 
 
 
 
 
 
 
J Ó Z E F Z A C H A R I A S Z B E M h. BEM
1794 - 1850
GENERAŁ ARTYLERII POLSKIEJ POWSTANIA LISTOPADOWEGO
NACZELNY WÓDZ POWSTANIA WĘGIERSKIEGO
FELDMARSZAŁEK ARMII TURECKIEJ
Urodził się w Tarnowie w rodzinie adwokata sądu szlacheckiego. Uczył się w ekskluzywnej szkole im Nowodworskiego w Krakowie. Wiedzę wojskową zgłębiał w szkole artylerii i fortyfikacji. W kampanii napoleońskiej przeciwko Rosji (1812)dowodził w stopniu podporucznika. Za obronę Gdańska (1813)odznaczony Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. W randze kapitana był wykładowcą artylerii. Za przynależność do Wolnomularstwa Polskiego wydalony z wojska, aresztowany przez Rosjan kilka miesięcy spędził w areszcie. W 1822 skazany na rok więzienia i degradację. Do wojska powrócił w 1823 r. Zdymisjonowany ze względu na zły stan zdrowia w 1829 r. wyjechał do Galicji. Po wybuchu Powstania Listopadowego wrócił do Warszawy i dowodził artylerią konną. Walczył pod Iganiami i Ostrołęką oraz w obronie Warszawy. Mianowany dowódcą artylerii czynnej i odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. W sierpniu 1831 r. mianowany generałem brygady. Po upadku powstania na emigracji, brał udział w tworzeniu armii polskiej w Belgi, Egipcie i Portugalii, w której spędził dwa miesiące w więzieniu. W okresie Wiosny Ludów kierował obroną rewolucyjnego Wiednia. Po kapitulacji miasta przeszedł na Węgry, gdzie włączył się czynnie do powstania węgierskiego w roli głównodowodzącego. Po klęsce pod Timisoarą i upadku rewolucji przekroczył, w 1849 r., granicę turecką. Wraz z dwoma generałami węgierskimi przeszedł na Islam i pod nazwiskiem Murad Paszy dowodził wojskami tureckimi. Ostania zwycięska bitwa Bema to obrona Aleppo. Zmarł w grudniu 1850 r na malarię azjatycką. Żył 56 lat.
Prochy generała sprowadzono do rodzinnego Tarnowa 30 czerwca 1929r.
 
 
 
 
R O M U A L D T R A U G U T T ps. MICHAŁ CZARNECKI
1 8 2 6 - 1 8 6 4
G E N E R A Ł - D Y K T A T O R P O W S T A N I A S T Y C Z N I O W E G O .
Wychowany w duchu głębokiego patriotyzmu. Szkołę średnią ukończył z wyróżnieniem – srebrny medal. Na studia inżynierskie, o których marzył, nie dostał się. W 1845 r. rozpoczął staż wojskowy w Żelechowie, gdzie rozpoczął kurs oficerski. Po zdaniu egzaminów w Petersburgu w lutym 1848 r. powrócił do Żelechowa w stopniu chorążego. Batalion wojsk rosyjskich, w którym służył, został skierowany do tłumienia powstania węgierskiego. Po zakończeniu działań batalion 6 października przekroczył granice Królestwa Polskiego. W Żelechowie Traugutt został doceniony za militarne sukcesy węgierskie – nowe mieszkanie, wysoka nagroda pieniężna i odznaczenie medalem św. Anny.W grudniu 1853 r. batalion zostaje wysłany na Krym do walki z wojskami tureckimi. Traugutt fortyfikuje twierdzę Filistra a następnie broni Sewastopola. W czerwcu 1857 r. mianowany sztabskapitanem a rok później skierowany do sztabu cesarskiego w oddziale inżynierii. Wraz z rodziną zamieszkał w Petersburgu. Tutaj dotknęły go tragedie rodzinne, śmierć zony i kolejno dzieci. Podupadł na zdrowiu i w 1862 r zwolniony ze służby wojskowej w stopniu podpułkownika z odpowiednią pensją roczną. Po wybuchu powstania styczniowego nie angażował się w walki. W kwietniu 1862 r. przejął komendę nad oddziałem dobrzyńskim, z którym stoczył kilka zwycięskich bitew.
W 1863 udał się do Warszawy i oddał do dyspozycji Rządu Narodowego. 15 sierpnia mianowany generałem wojsk powstańczych, Skierowany do Francji, aby zabiegać o pomoc wojskową, bez rezultatu. Po upadku Rządu Narodowego został dowódcą powstania.
Na skutek donosu Artura Goldmana aresztowany 10/11 kwietnia 1864 r. i uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. 19 lipca wydano wyrok o degradacji i skazano Go na karę śmierci. Wyrok wykonano 5 sierpnia o godz. 10.00 na stoku cytadeli. Żył 38 lat.
 
 
 
 
WOJCIECH BARTOS(Z), od 1794 z nazwiskiem GŁOWACKI
1 7 5 6 - 1 7 9 4
POLSKI CHŁOP, KOSYNIER CHORĄŻY GRENADIERÓW KRAKOWSKICH.
 
Do wojska Bartosz został wcielony na początku kwietnia 1794 r., a już 4 tego miesiąca doszło do pierwszego poważnego starcia wojsk polskich z rosyjskimi, w których brały udział jednostki chłopskie. W tym dniu naprzeciw sobie na terenach w pobliżu wsi Racławice stanęli: naczelnik insurekcji, Tadeusz Kościuszko i gen. rosyjski A.P. Tormasow. Doszło do bitwy, w której Tormasow główną rolę wyznaczył artylerii. Zdążyła on oddać tylko jedną salwę, gdyż do jej zniszczenia naczelnik Kościuszko wyznaczył jednostki chłopskie, czyli kosynierów, którzy w pełni to zadanie wykonali. Dokonując szybkiego ataku zdobyli baterię armat, a jako pierwszy, armatę zdobył Wojciech Bartosz. Za męstwo i odwagę okazaną w walce, jak również dla zachęcenia innych chłopów do udziału w powstaniu, naczelnik Kościuszko mianował go chorążym świeżo utworzonych Grenadierów Krakowskich. W związku z nominacją na oficera, zmianie uległo również jego nazwisko, z chłopskiego Bartosz na Głowacki.
6 czerwca pod Szczekocinami doszło do bitwy, w której siły polskie liczyły 16 batalionów, 47 szwadronów i 33 działa oraz ponad 15 tysięcy żołnierzy. Natomiast wojska prusko-rosyjskie określa się na ponad 27 tys. żołnierzy i 134 działa. Polska bateria 6-działowa zajęła pozycje przy lasku, asekurowana z tyłu przez Regiment Grenadierów Krakowskich płk. Jana Krzyckiego, wśród których znajdował się również i Wojciech Głowacki. O wiele mniejsze siły polskie poniosły klęskę. Straty w ludziach ocenia się na ok. 1200 zabitych i rannych. Wśród 346 poszkodowanych, których niebywałym wysiłkiem uratowano z pola bitwy, był Wojciech Bartosz Głowacki. Niestety stan jego okazał się bardzo ciężki, zbyt ciężki, ażeby go uratować. Pochowany w Kielcach. Żył 38 lat.
Po klęsce powstania stał się symbolem waleczności i męstwa.
 
 
 
 
F R A N C I S Z E K Ż W I R K O I S T A N I S Ł A W W I G U R A
W Y B I T N I P I L O C I S P O R T O W I I I R P
Z G I N Ę L I W K A T A S T R O F I E L O T N I C Z E J
Kapitan Franciszek Żwirko (1895 – 1932) – pilot wojskowy i sportowy. Absolwent szkół pilotów w Bydgoszczy i Poznaniu.
Powołany do służby w wojsku rosyjskim. Ukończył szkołę oficerską w Irkucku. Walczył na froncie niemieckim. Służbę zakończył w stopniu porucznika. Żołnierz korpusu polskiego gen Dowbór Muśnickiego. Po demobilizacji w „białej armii” Denikina brał udział w rosyjskiej wojnie domowej. We wrześniu 1922 r. przekroczył granicę Polski i zgłosił się do wojska polskiego. Oddelegowany do Aeroklubu RP poświęcił się spotowi lotniczemu. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz rosyjskim Orderem św. Anny IV klasy (za zasługi bojowe). Żył 37 lat.
Stanisław Wigura ( 1903 – 1932) – konstruktor lotniczy, inżynier, absolwent i wykładowca Politechniki Warszawskiej. Podczas wojny polsko – bolszewickiej służył ochotniczo w 8 pułki artylerii polowej. Od młodych lat pasjonował się techniką lotniczą. Członek zespołu konstrukcyjnego samolotu RWD. Po zaprzyjaźnieniu się z Franciszkiem Żwirko stanowili zespół pilotów sportowych zdobywając czołowe miejsca w zawodach międzynarodowych. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Żył 29 lat.
11 września 1932, lecąc na meeting lotniczy do Pragi, Franciszek Żwirko wraz ze Stanisławem Wigurą zginęli w katastrofie w lesie pod Cierlickiem Górnym koło Cieszyna na Śląsku Cieszyńskim, na terenie Czech. Przyczyną wypadku było oderwanie się skrzydła samolotu RWD-6 podczas burzy. Zostali pochowani w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

 

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2012 - Gmina Góra Kalwaria